Hüseyin Ayhan Türkiye Haber Gündem

Nitekim benzer bir durum daha önce yarım zamanlı çalışma hakkı konusunda da yaşanmıştır. Devlet Memurlarının Yarım Zamanlı Çalışma Hakkının Kullanımına İlişkin Yönetmelik, 18 Temmuz 2025 tarihli ve 32959 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış; ancak Yönetmeliğin kapsamına yalnızca 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 4'üncü maddesinin (A) fıkrası kapsamında yer alan memurlar dahil edilmiştir. Bu nedenle sözleşmeli personel başlangıçta bu haktan yararlanamamıştır. Söz konusu eksiklik, ancak 22 Ocak 2026 tarihli ve 33145 sayılı Resmi Gazete ile Sözleşmeli Personelin Çalıştırılmasına İlişkin Esaslar'da yapılan değişiklikle giderilebilmiştir.

Aynı veya benzer nitelikte kamu hizmeti sunan çalışanlar arasında ortaya çıkan bu tür hak farklılıkları, yalnızca bireysel düzeyde mağduriyet yaratmakla kalmamakta; aynı zamanda iş barışını zedelemekte, çalışan motivasyonunu düşürmekte ve kurumsal verimliliği olumsuz etkilemektedir. Özellikle doğrudan aile yaşamına temas eden analık izni gibi haklarda yaşanan eşitsizlikler, sosyal Devlet ilkesi ve çalışma hayatında adalet anlayışıyla da bağdaşmamaktadır.

Öte yandan, kamu istihdam politikalarında son yıllarda sözleşmeli personel modeline giderek daha fazla ağırlık verildiği dikkate alındığında, bu tür hak dengesizliklerinin etkisinin zaman içinde daha da derinleşmesi kaçınılmazdır. Bu durum, kamu personel rejiminde parçalı bir yapının oluşmasına ve benzer görevleri ifa eden çalışanlar arasında yapısal eşitsizliklerin kalıcı hale gelmesine yol açabilecektir.

Bu çerçevede, analık izninin on altı haftadan yirmi dört haftaya çıkarılmasına ilişkin düzenlemenin en kısa sürede Sözleşmeli Personelin Çalıştırılmasına İlişkin Esaslar'a da yansıtılması büyük önem taşımaktadır. Aynı veya benzer görevleri yerine getiren memur ve sözleşmeli personel arasında sosyal ve özlük hakları bakımından ortaya çıkan farklılıkların giderilmesi amacıyla kapsamlı bir mevzuat uyumlaştırmasına gidilmesi gerekmektedir.

Sonuç olarak, özellikle izin hakları başta olmak üzere kamu personeline ilişkin düzenlemelerin eşitlik ve hakkaniyet ilkeleri doğrultusunda yeniden ele alınması; statü farklılıklarından kaynaklanan hak kayıplarının önüne geçilmesi ve kamu personel rejiminin bütüncül bir yaklaşımla yeniden değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu yönde atılacak adımlar, hem çalışma barışının tesisine hem de kamu hizmetlerinin etkin ve verimli bir şekilde yürütülmesine önemli katkılar sağlayacaktır.